فضاپیمای «نیو هورایزنز» (New Horizons) ناسا پس از نزدیک به یک سال خواب زمستانی [و حالت کممصرف]، دوباره فعال شده و دانشمندان مشتاقاند دادههایی را که این فضاپیما در این مدت جمعآوری کرده است، بررسی کنند.
این کاوشگر ۷۸۰.۶ میلیون دلاری که نخستین فضاپیمایی به شمار میرفت که پلوتو را از فاصله نزدیک کاوش کرد، اکنون در نواحی بیرونی منظومه شمسی، در فاصله حدود ۹.۷ میلیارد کیلومتری از زمین، در حال حرکت است.
دادههایی که آنجا ثبت شدهاند، میتوانند به یافتن پاسخهای بیشتر درباره چگونگی شکلگیری گیتی و آنچه در کمربند سیارکی دوردست «کویپر» قرار دارد، کمک کنند.
[توضیح: کمربند کویپر منطقهای حلقهمانند به شکل شیرینی دونات از اجرام یخی است که فراتر از مدار نپتون قرار دارد. این منطقه محل قرارگیری پلوتو، بیشتر سیارههای کوتوله شناختهشده و همچنین برخی دنبالهدارها است]
نیو هورایزنز معمولا در دورههای طولانی سفرش به حالت خواب زمستانی میرود؛ دورههایی که در جریان آنها، به جمعآوری و ذخیرهسازی اطلاعات ادامه میدهد. این دوره خواب زمستانی ۳۲۱ روز طول کشید و در ۲۳ ژوئن به پایان رسید.
ناسا اعلام کرد که خوشبختانه به نظر میرسد نیو هورایزنز در سلامت کامل از خواب بیدار شده است. این فضاپیما در طول این مدت وضعیت خود را به زمین گزارش میداد، اما اطلاعات حسگرها و ابزارهای علمی خود را ارسال نمیکرد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
آلیس بومن، مدیر عملیات ماموریت نیو هورایزنز در آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه «جانز هاپکینز» در مریلند، در اظهاراتی گفت: «تمام گزارشهای وضعیت در طول این دوره خواب زمستانی 'سبز' بودند؛ یعنی هر هفته، همهچیز در نیو هورایزنز خوب بود.»
در روزهای آینده، تیم ماموریت دادههای مربوط به سلامت و ایمنی فضاپیما را از آن دریافت خواهد کرد.
در ادامه، این تیم، دادههای سه ابزار علمی نیو هورایزنز را دریافت خواهد کرد: «ونیشا برنی استیودنت داست کانتر» (VBSDC) که غبار فضایی را آشکارسازی میکند، «طیفسنج بررسی ذرات پرانرژی پلوتو» (PEPSSI) که ذرات را آشکارسازی میکند و ابزار «باد خورشیدی در پلوتو» (SWAP) که باد خورشیدی را اندازهگیری میکند.
این ابزارهای علمی در کمتر از یک ماه دیگر، فعالیتشان را از سر خواهند گرفت.
ناسا گفت: «حدود سه هفته دیگر، طیفنگار فرابنفش آلیس که روی فضاپیما نصب شده است، توزیع گاز هیدروژن را در بخش بیرونی هلیوسفر بررسی خواهد کرد. همزمان ابزارهای باد خورشیدی در پلوتو، طیفسنج پژوهش ذرات پرانرژی پلوتو و ونیشا برنی استیودنت داست کانتر [که غبارهای فضایی را شمارش میکند]، به اندازهگیریهایشان ادامه خواهند داد و تیم زمینی نیز مجموعهای از بررسیها را روی فضاپیما و ابزارهای آن انجام خواهد داد.»
این تیم همچنین در حال تکمیل ارتقای نرمافزارهای زمینی است که نگهداری از نیو هورایزنز را آسانتر خواهد کرد.
آزمایشهای آن نرمافزار از هماکنون تا پایان سال در حال اجرا است.
نیو هورایزنز نخستین بار ژانویه ۲۰۰۶ از زمین پرتاب شد؛ سریعترین پرتاب فضایی ثبتشده تا آن زمان.
این فضاپیما برای بررسی پلوتو طراحی شده بود و این ماموریت را در ژوییه ۲۰۱۵ انجام داد. دومین هدف آن رسیدن به جرم «آراکوث» در کمربند کویپر بود که دورترین جرمی است که تاکنون از فاصله نزدیک بررسی شده است. این هدف در سال ۲۰۱۹ محقق شد.
نیو هورایزنز در طول سفرش از کنار مشتری گذشت، تصاویر خیرهکنندهای از قمرهای آن ثبت کرد و جو بیرونی خورشید، موسوم به هلیوسفر، را بررسی کرد.
به گفته انجمن سیارهای (Planetary Society)، انتظار میرود این فضاپیما تا پایان دهه جاری به فعالیتش ادامه دهد.
© The Independent
